Deze spellen worden niet voor niets mechanische slots genoemd. Ouderwetse gokautomaatspellen werken als een klok, met acties die zijn gebaseerd op de beweging van een specifieke configuratie van hendels, versnellingen en knoppen.
Als je een klassieke gokautomaat zou openen en naar de binnenkant zou kijken, zou je een centrale metalen hoofdas zien die de rollen van het spel ondersteunt. Dit is het hart van de machine. Deze as is verbonden met het andere hendelmechanisme van de hendel, dat een speelronde initieert.
De machine heeft ook een manier nodig om de draaiende haspels naar een van een reeks specifieke stoppunten te brengen, zodat je een of ander remsysteem zult opmerken. In moderne tijden waren deze remsystemen nogal hightech, omdat dit de onderdelen van de machine waren die het meest waarschijnlijk kapot zouden gaan en de machinist tijd en geld zouden kosten.
Als je diep genoeg graaft, zul je ook een reeks sensoren vinden die aangeven waar de rollen zijn gestopt en het uitbetalingssysteem initiëren. Het geheel wordt in gang gezet door een andere sensor op de ‘coin-in’-positie die aangeeft of de juiste hoeveelheid geld is ingeworpen, en ontgrendelt het remsysteem van het spel zodat de hendel en de rollen kunnen bewegen.
Vroege versies van mechanische speelautomaten hadden niet het soort sensoren waar je waarschijnlijk aan denkt; ze gebruikten mechanische apparaten om de munt te ‘lezen’ en de juiste hoeveelheid munten in de trechter te doseren.
Hoe zit het met die draaiende molens? Aan de hierboven beschreven hoofdas zijn drie speciale schijven bevestigd. Deze schijven zijn op speciale plekken voorzien van inkepingen die aansluiten bij de kickerpeddels. Deze schijven zijn verbonden met de drie rollen en vormen de motor van de uiteindelijke beslissing van het spel. Die kickerpeddels bevinden zich op een tweede as onder de hoofdas, die elk een peddelvormig stuk metaal ondersteunen. Aan die extra as is een reeks stoppers en “tanden” bevestigd die perfect in de hierboven beschreven ingekeepte schijven passen.
Deze klassieke spellen werden aangedreven door veerspanning. De kickerpeddels en alle stoppers waren veerbelast en werden zelfs in een standby-positie onder veerspanning vastgehouden. De stoppers van de machine werden stevig tegen de schijven gehouden en op hun plaats gehouden door het mechanisme. Wanneer een operator aan de hendel of hendel trekt om een speelronde te starten, doen de hierboven beschreven onderdelen het meeste werk, dankzij de potentiële energie die de veren eraan verlenen.
Dat ziet de speler natuurlijk niet allemaal. Wat de speler ziet zijn de draaiende symbolen, de lampjes op de kast van de machine en de munten die in de trechter vallen.
Deze beschrijving is niet noodzakelijkerwijs van toepassing op elke klassieke gokautomaat die ooit is gemaakt. Spellen met meerdere rollen en complexere uurwerken waren gebruikelijk tegen het einde van de hoogtijdagen van de mechanische slots in de jaren vijftig. Met de hierboven beschreven basiselementen konden gokautomaten veel vormen aannemen, hoewel hun basisontwerp beperkt was door het aantal mechanische elementen dat in de behuizing zou passen. De hierboven beschreven elementen kunnen op verschillende manieren worden gerangschikt, en ze kunnen worden versierd met allerlei soorten licht, lawaaimakers en (uiteindelijk) eenvoudige grafische, audio- en video-effecten.